Orang Tibet

Orang Tibet merupakan penduduk bumiputera di negeri Tibet. Mereka berjumlah kira-kira 6.5 juta penduduk tidak termasuk yang menjadi pelarian di luar seperti di India, Nepal, dan Bhutan. Mereka merupakan bumiputera yang diiktiraf di Republik Rakyat China (PRC) dengan rujukan etnik 藏族 Zhangzu.

Mereka bertutur bahasa-bahasa Tibet jenis bahasa Tibeto-Burma, dan mereka pun saling tak memahami. Kisah nenek moyang mereka boleh dibaca dalam lagenda Pha Trelgen Changchup Sempa (Bodhisatva Bapa Monyet Tua) dan Ma Drag Sinmo (Yakshini Ibu Batu). Mereka mengamalkan ajaran Buddha aliran Vajrayana mengikut tradisi Tibet serta sesetengah lagi mengikut fahaman Bön. Buddhisme mempengaruhi kesenian Tibet, seni lakon pentas dan rekabentuk bangunan mereka. Bentuk muka bumi mereka yang kering, sejuk dan ganas itu membentuk kebudayaan, pemakanan serta teknik perubatan mereka tersendiri.

Kependudukan

China

• Rantau Autonomi Tibet dan Daerah Autonomi Tibet seramai 6.2 juta orang mengikut banci 2010.

Asia Selatan

• Dokumen Etnologi SIL (2009), 189,000 penutur bahasa Tibet di India.
• Seramai 5280 orang di Nepal.
• Seramai 4,800 di Bhutan.

Buku Hijau Pentadbiran Tibet Tengah (CTA), mengira seramai 145,150 orang Tibet tinggal di luar negeri Tibet, dengan kurang lebih 100,000 di India; 16000 di Nepal; 1800 di Bhutan dan lebih 25000 di seluruh dunia. Wujud juga komuniti kecil Tibet di Amerika Syarikat, Australia, Kanada, Costa Rica, Mexico, Perancis, Norway, Switzerland, UK dan Taiwan.

Dakwaan CTA bahawa bilangan orang Tibet sudah berkurang sebanyak 5.4 juta orang daripada 6.3 juta orang pada 1959. Pemerintah Republik Rakyat China (PRC) pula mendakwa penduduk bangsa Tibet yang berjumlah 5.4 juta orang itu sebenarnya peningkatan dari 2.7 juta orang semenjak 1954. Namun begitu, persoalan ini bergantung kepada takrif dan sempadan Tibet itu sendiri. Dakwaan CTA itu melibatkan sempadan lebih luas dan China pula melibatkan sempadan kecil. Selain itu, pentadbiran Tibet tida mengira banci rasmi wilayahnya dalam tahun 1950-an. Jumlah yang diberi mereka itu lebih berdasarkan kepada "tekaan bermaklumat".

Populasi Tibet bertambah itu dikaitkan dengan peningkatan kualiti kesihatan dan gaya hidup penduduk Tibet sendiri sejak mula pembaharuan bawah pentadbiran China. Menurut sumber China, kadar kematian ibu pada saat kelahiran bayi menurun dari 5000 per 100,000 pada 1951 ke 174.78 per 100,000 pada 2010. Kadar kematian bayi pun menurun dari 430:1000 pada 1951 ke 20.69:1000 pada 2010. Purata jangka hayat orang Tibet meningkat dari 35.5 tahun pada 1951 ke melebihi 67 tahun menjelang 2010. Kematian bayi di China keseluruhannya diperkadar rasmi kepada 14:1000 pada 2010.

Bahasa

Mereka mempunyai banyak loghat selain rumpun mereka pun besar. Terdapat juga etnik jenis Tibet di Himachal Pradesh di India, Bhutan, di Ladakh-Kashmir, dan di Pakistan. Begitu juga orang Burma-Pyu di Myanmar. Mereka bukan orang wilayah Tibet di China tetapi cuma serumpun. Sama seperti bahasa Cina, mereka pun saling tidak memahami jika loghat berlainan.

Loghat di Tibet

• Bahasa Khampa.
• Bahasa Amdo.
• Bahasa Lhasa.

Bahasa Jenis Tibet di Pakistan

• Bahasa Baltistan.

Bahasa Jenis Tibet di Bhutan

• Bahasa Dzongkha
• Bahasa Brokkat.
• Bahasa Chocangakha.
• Bahasa Layakha.
• Bahasa Khampa.

Bahasa Jenis Tibet di Nepal

• Bahasa Sherpa.
• Bahasa Newar.
• Bahasa Monpa.
• Bahasa Tamang.

Bahasa Jenis Tibet di India

• Bahasa Lepcha.
• Bahasa Bhotia.

Ciri-Ciri Fizikal

Mereka tidak semestinya bermuka seperti orang Cina-Jepun. Kajian terbaru menunjukkan kebolehan metabolisme orang di Tibet untuk berfungsi seperti biasa di lapisan atmosfera yang kurang oksigen di paras 4,400 m atau 14,400 kaki dari aras laut. Walaupun hidup di altitud tinggi serta oksigen kurang dalam darah, namun mereka mempunyai 10 kali lebih oksida nitrik dalam darah dan dua kali ganda aliran darah berbanding orang tanah rendah.

Nitrik oksida menyebabkan saluran darah membesar dan membolehkan aliran darah lancar ke tahap maksimum. Ia membantu penyerapan oksigen di tisu badan. Faedah fisiologi begini turut dikaitkan dengan mutasi genetik EPAS1 dalam kalangan orang Tibet.

Asal-Usul

Genetik

Pada 2010, satu kajian kepelbagaian genetik orang Tibet menunjukkan bahawa genetik orang Tibet boleh jadi sudah terpecah dari genetik orang Han sekitar 3000 tahun lampau. Namun, terdapat kemungkinan juga bahawa terdapat penempatan awal manusia di Tibet dan mereka itu mungkin juga menyumbang kepada kolam genetik orang Tibet moden. Seterusnya, perlu juga kepada bidang antropologi dan genetik untuk mengenalpasti sejarah pendudukan manusia di Tibet.

Pembahagian haplo-kelompok D-M174 ditemui juga dalam hampir seluruh penduduk di Asia Tengah dan Asia Timur Laut, sempadan dengan selatan Russia, walaupun dengan kekerapan umum rendah sekitar 2% atau lebih. Peningkatan kekerapan genetik D-M174 ini berlaku pada penduduk di dataran Qinghai-Tibet di Barat Republik Rakyat China. Kod genetik ini turut tinggi kekerapannya dalam kalangan orang Jepun, tetapi berkurangan sehingga rendah terus di Korea dan China sebenar yang terletak antara Jepun dan Tibet.

Dakwaan bahawa etnik Navajo di AS sebagai berhubungan dengan bangsa Tibet itu belum ditemui lagi buktinya dalam pengajian genetik. Satu kajian genetik terbaru, menunjukkan bahawa kromosom-Y orang Tibet mempunyai pelbagai asal keturunan. Satu dari Asia Tengah, sementara satu lagi Asia Timur.

Sumber India

Sumber India kuno seperti Mahabharata merujuk China dengan rujukan Paramachina. Tibet pula dirujuk sebagai Mahachina. China pula kemungkinan merujuk kepada penduduk di Tibet Barat dekat Ladakh-Gilgit dan Baltistan di Kashmir.

Agama

Kebanyakan bangsa Tibet mengamalkan ajaran Buddha tradisi Tibet atau tradisi tempatan seperti Bon. Terdapat juga orang Tibet beragama Islam dikenali sebagai orang Kache (Kashmir). Keturunan Tibet di Baltistan dan Kargil di Pakistan dan India pun beragama Islam tetapi mengikut aliran Syiah Imami dan yang di Kargil mengikut tarekat sufi Noorbakshis. Sedikit penduduk Tibet di timur Tibet dan barat daya Yunnan di China mengikut kepada agama Kristian.

Lagenda menyebut, raja Tibet yang ke-28, raja Thothori Nyantsen, bermimpi melihat khazanah suci terjatuh dari langit. Khazanah tersebut mengandungi perca sutra Buddha, mantera dan alat-alat keagamaan. Disebabkan tulisan bahasa Tibet belum tercipta lagi, teks tersebut tidak boleh dicatit dan tiada sesiapa pun mengetahui mengenai isinya. Ajaran Buddha tidak bertapak di Tibet sehingga pada zaman raja Songtsan Gampo. Baginda berkahwin dengan dua orang puteri beragama Buddha, puteri Bhrikuti Devi dari negara Licchavi di Nepal dan puteri Wencheng dari dinasti Tang. Kemudian, kedatangan Padmasambhava ke Tibet menerusi jemputan raja ke-38, Trisong Deutson menyemarakkan lagi ajaran Buddha di Tibet.

Kini, boleh dilihat batu-batu Mani diletak di tempat awam di Tibet. Lama-lama Tibet dari agama Buddha dan tradisi Bon memainkan peranan penting dalam kehidupan orang Tibet. Mereka menjalani upacara agama dan menguruskan biara-biara. Mereka yang berziarah memacakkan bendera sembahyang di tapak-tapak keagamaan untuk karma baik.

Jantra diputar semasa mantera dibaca mengikut arah putaran jam. Untuk melindungi bahan-bahan bersejarah agama, mereka menyimpannya dalam candi (stupa), mengguna batu mani dan gompa. Mereka bertawaf sekitar candi, mengikut arah jam dan melawan arah jam mengikut tradisi Bon. Pengikut Buddha sering membaca mantera, Om mani padme hum, manakala pengikut Bon membaca, Om matri muye saledu.

Kebudayaan

Perayaan

• Losar, Tahun Baru Tibet.
• Shoton.
• Linka.
• Gamariji, mandi bersuci bulan qamariah ketujuh.

Mandi bersuci dijalankan tiga kali dalam kewujudan seseorang manusia:

• Ketika kelahiran.
• Ketika perkahwinan.
• Ketika kematian.

Mandi bersuci cuma untuk perayaan penting saja, bukan mandi untuk suka-suka.

Kesenian

Lebih bercirikan agama. Unsur Tibet banyak bersenyawa dengan unsur seni Nepal serta Kashmir pada abad ke-8 M.

• Thangka, sejenis lukisan.
• Patung ukiran di Gonpa.

Lakon

Opera rakyat Tibet seperti "dewi saudari", atau ache lhamo menggabungkan lagu, seni tari dan bacaan suci. Cerita diambil dari sejarah Tibet atau cerita Buddha. Opera Tibet diasaskan oleh Thangthong Gyalpo (14 M), seorang sami Buddha dan pembina jambatan.

Gyalpo bersama tujuh gadis mengadakan persembahan untu mengutip dana bagi membina jambatan untuk kemudahan perhubungan di Tibet. Tradisi ini berterusan selama 700 tahun dan dipertonton semasa perayaan Linka serta Shoton. Persembahan turut melibatkan pemakaian topeng dengan warna sebagai lambang watak:

• Kuning, dewata dan sami-sami.
• Merah, raja-raja.

Persembahan bermula dengan memagar pentas dan upacara menyucikan pentas. Pencerita membaca ringkasan cerita dengan nyanyian. Persembahan pun bermula. Kemudian ditutup dengan upacara. Banyak sekali cerita mengenai kelahiran tokoh "terpilih" ditulis oleh sami-sami tinggi untuk persembahan.

Seni Bina

Mereka suka membina rumah dan biara di tapak-tapak tinggi, menghadap sinaran matahari dan sebelah selatan. Binaan mereka diperbuat dari batu, kayu, simen dan tanah. Sebab bahan api susah untuk ditemui, jadi mereka membina bumbung rata untuk menjimat tenaga dan menyimpan haba. Tingkap banyak untuk menerima cahaya matahari. Dinding disendeng ke dalam 10 darjah untuk berjaga-jaga dengan bencana gempa bumi di pergunungan. Rumah-rumah berwarna putih di luar, dihias cantik di dalam.

Contoh senibina seperti istana Potala. Ia mempunyai lebih 1000 bilik dalam 13 tingkat dengan patung-patung Buddha serta gambar bekas-bekas Dalai Lama. Istana Putih menjadi pusat pentadbiran. Bahagian Merah pula pusat bersidang sami-sami, bilik-bilik sembahyang, 10,000 gedung, dan perpustakaan.

Perubatan

Mereka mengguna lebih 2000 jenis tumbuhan, 40 jenis haiwan dan 50 jenis mineral. Seorang tokoh perubatan Tibet, Yutok Yonten Gonpo, menghasilkan Empat Tantra Perubatan pada abad ke-8 M yang menggabungkan teknik perubatan India, Parsi dan Cina. Tantra itu mempunyai 156 bab dalam bentuk lukisan Thangka. Ia membincangkan mengenai perubatan Tibet lama dan jenis perubatan bangsa lain.

Karya itu diperkukuh lagi oleh Yuthok Sarma Yonten Gonpo dengan tambahan 18 karya lagi. Salah satu karya mengajar cara untuk membetulkan tulang pata. Terdapat juga satu set gambar anatomi dan organ dalam badan.

Masakan

Banyak terikat dengan budaya beragama dan geografi pergunungan. Bahan utama seperti barli yang dijadikan tsampa (tepung). Tsampa boleh dibuat mi atau dikukus menjadi momos (dumpling). Daging seperti yak, dan kambing dikeringkan atau dibuat stew pedas dengan ubi kentang. Mereka tak makan daging lembu seperti orang Hindu. Biji sawi pun dituai di Tibet. Ia menjadi rempah penting dalam masakan. Susu masam, keju dan mentega diambil dari yak pun sangat terkenal.

Pakaian

Kebanyakan lelaki Tibet berambut panjang. Pengaruh Cina menyebabkan mereka memotong rambut pendek. Perempuan mendandan dua sanggul. Gadis ikat satu sanggul saja. Sebab sejuk, mereka memakai chuba (jubah Tibet). Lelaki memakai chuba pendek dan seluar. Gaya baju mengikut negeri. Orang Tibet nomad memakai chuba dari kulit biri-biri.

Sastera

Tiga jenis semuanya:

• Bentuk agama.
• Separa rohaniah.
• Bentuk sekular.

Bentuk agama biasanya melibatkan ajaran Buddha. Bentuk separa rohani seperti epik Gesar yang turut dibaca di Mongolia dan Asia Tengah. Teks sekular seperti Perbalahan Teh dan Bir Chang atau Nasihat Khache Phalu.

Perkahwinan

Wanita Tibet boleh berkahwin ramai lelaki. Lelaki tersebut dimadukan, haha. Biasanya seorang wanita boleh berkahwin dengan adik-beradik lelaki. Tujuannya untuk menjaga harta keluarga dan keselamatan kewangan. Yang biasa di seluruh Tibet kini, mereka mengamalkan monogami. Perkahwinan akan diatur oleh ibu bapa jika mereka gagal menemui pasangan hidup bila melepasi umur tertentu.

Muslim di Barat China

Sekilas pandangan mengenai Muslim di negeri Gansu dan Linxia. Saya boleh faham jika mereka bertutur bahasa "Mandarin" begini. Bukan bahasa negeri mereka, hehe... Mereka terbahagi kepada beberapa kelompok:

1. Aliran lama.

2. Aliran baru.

3. Aliran baru baru.

Sebenarnya merujuk aliran pergerakan agama... Umumnya, pengikut aliran lama bermazhab fekah Hanafi...

Sila klik (sini) untuk visual kerana tidak boleh kongsi...

讀留德

義意：真主我們的天娜！接觸跟穆罕默德和他的家族正如你接觸了跟易卜拉欣和他家族。真主我們的天哪！祝福穆罕默德和他的家族正如你祝福了易卜拉欣和他家族。全世以是真主最高貴最贊美。

讀留德謝理夫 "درود شريف" 即是賽來喎特上我們的穆罕默德聖人。有多種的讀留德但是我們平常念的就是易卜拉欣的讀留德。讀留德本來就是波西的語彙意思是招呼還是賽來外特哇賽倆目上穆罕默德聖人。這種的杜爾也是被稱為賽倆特同時指宗教第二的支柱。

讀留德也是賽倆特的一部分, 真主絕對接收某人的杜爾如果他念杜爾在兩個讀留德的之間。甚葉派兄弟時常念通短的讀留德但不斷的。他們也會大聲喊讀留德 "安拉婚嘛賽利阿爾拉穆罕末德哇阿拉阿利穆罕末德" 在他們禮拜的會義。

古蘭經的證據

安拉就說：安拉和天使送賜福于穆罕末德, 誰心中的有信仰念賽來外特瓦賽倆目于穆罕末德。- 信章第三十三：第五十六節

通過這節經文… 安拉說到祂,天使和有信仰的生物相送賽來外特瓦賽倆目于穆罕默德聖人。所以讀留德艾謝理夫也是一種杜爾于贊對穆罕默德聖人。當時真主寄給穆罕默德聖人賽來外特瓦賽倆目意思的就是真主在賜福他。當是天使和人類念賽來外特瓦賽倆目給他, 意思的是我們寄我們的尊愛給他。真主也是觀看我們的尊愛對穆罕默德聖人。

聖訓的證據

安倷斯本麥理基報說穆罕默德聖人說過：誰念了于我讀留德一節, 真主肯定賜福他十倍十件罪被淘汰靈也收到高度的位置。

阿杜拉以本瑪蘇德還有報過, 穆罕默德聖人說過：最靠近和我以复活天就是最多念讀留德謝理夫給我。

念讀留德的利益

穆罕默德聖已經明明宣告讀留謝理夫就是全病妙藥。我們也可以念讀留德當時對面災難因為真主答應了將浴念著十倍福給一念的讀留德。

許多聖訓經都提及這些事…

1.布哈里聖訓實錄
2.穆斯林聖訓實錄
3.艾布·達吾德聖訓集
4.提爾密濟聖訓集
5.奈薩儀聖訓集
6.伊本·馬哲聖訓集
7.穆婉塔聖訓

讀留德的利益根據布哈里聖訓實錄

1.每一念讀留德十種罪被原諒十建功被寫在報書裡十職位升級。
2.真主永遠賜福給讀留德念著。
3.誰念最多的讀留德复活天時侯將做第一人見到穆罕默德聖人。
4.多念讀留德的人會被穆罕默德聖人疼愛。
5.困難的時侯必要念讀留德多次一點願真主賜放松我們。
6.常念讀留德的人不會餓不會做個貧窮人。
7.念讀留德人的心裡清被清洗。
8.這活裡念讀留德保安在阿黑來提。

還有很多的益利不被提說…

讀留德的種類

有讀留德一部分就是聖訓經來源。蘇非爸爸和別個回教學者也收藏不同的讀留德…

讀留德億布拉信穆

真主我們的天娜！接觸跟穆罕默德和他的家族正如你接觸了跟亞伯拉罕和他家族。真主我們的天哪！祝福穆罕默德和他的家族正如你祝福了亞伯拉罕和他家族。全世以是真主最高貴最贊美。

達拉依留嗨來特

意思是善良的標誌被摩洛哥蘇非爸爸寫的讀留德經。意思是善良的標誌被摩洛哥蘇非爸爸穆罕默德嘉組理寫的讀留德經。那裡的蘇非門宦天天就念讀留德經。

咖斯達布爾達

圍巾詩即是阿布杜拉穆罕默德義本賽依德布西利的詩歌。這位爸爸是埃及的來人。這首詩稱贊穆罕默德聖人因為他出現在爸爸的睡夢。他包裝爸爸的癱瘓身與他的圍巾。明天起床後,爸爸就發現他已經能行動所以他寫著這首詩。

讀留德伊曼目沙非依

亞安拉！救彌淋浴穆罕默德和他的孩子們每當他被想起。救彌淋浴他的家人當是他被疏忽的些人不記念他。讓他永遠都在平安裡被安拉愛護收到祝福！

艾蘭瑪薩何為講一個故事關于阿布杜拉本阿布杜合刊見過伊曼目沙非依當他在睡夢。那個時侯, 伊曼目沙非依已經去世了。他然後問過伊曼目沙非依世去過後是怎樣呢？伊曼目說過當他活的時後常念讀留德賽來特瓦賽倆目上穆罕默德聖人所以去世後,他的位置被抬起到最高的天分。真主也是原諒他的罪。伊曼目沙非依的真名是穆罕默德伊德利斯艾沙非依。

還有些不同的讀留德而是這些是最有名的讀留的。在侯安拉賜我們機會, 我們都不浪費祂的慈愛對我們所以我們一起來念何讀留德給穆罕默德聖人愿真祝福兄弟姊妹全世保安,阿敏！

齋月一四三五伊年

大家好!!

明天我們將會三十天之久戒齋吧....

我還不清楚是否會把白衣穿上還是不穿儿...

齋月時最好的行爲就是 :

• 念古蘭經
• 做提儿爲的賽倆特
• 修行還有冥想

哪... 我只想祝大家好運愿真主賜祐賜福給全世

真主請您原諒小物吧... 阿敏!

Imam Hu Songshan

Mukadimah

Saya rasa tidak begitu ramai orang biasa dengan tokoh China Muslim yang terlibat dengan kegiatan nasionalisme di China atau di China Taiwan. Saya pernah berkenalan dengan beberapa orang dari wilayah barat China. Semasa musim haji tahun 2005, saya pernah mengikut kumpulan Muslim dari negeri Gansu bersolat di Masjidilharam. Beberapa orang antaranya dari wilayah Gansu dan belajar di Universiti Islam Antarabangsa. Berjual beli dengan orang Uyghur juga, kemudian bertukar nombor telefon dengan mereka.    

Setengah lagi belajar di Nilam Puri di Kelantan. Saya kenal mereka semasa bekerja di Lapangan Terbang Antarabangsa Kuala Lumpur. Mereka boleh bertutur bahasa Melayu. Mungkin kita berasa hormat kepada mereka disebabkan oleh komitmen mereka terhadap ajaran Islam walaupun negeri mereka cuma satu wilayah di negara yang bermajoriti bukan Muslim.

Kenapa saya berkongsi hal ini? Saya cuma berkongsi sedikit sorotan sejarah Republik China moden disebabkan oleh setengah orang Melayu tidak boleh membezakan pertubuhan Guomindang (nasionalis China) yang turut dianggotai oleh umat Islam di China, Taiwan dan Muslim etnik Hui di seluruh dunia. Saya harap biografi ringkas ini boleh mengurangi kejahilan mengenai kaum kerana kita dikenali begitu disebabkan bahasa pertuturan kita juga. Bukan semestinya menerusi fizikal, warna kulit atau sempadan negara yang sering berubah mengikut zaman. 

Cerita Kita: Arab Peranakan vs. Hui 

Biografi ini mengingatkan kita bahawa umat Islam itu bersatu dengan paksi kalimah Tauhid serta sama-sama hamba Allah. Kisah imam ini sedikit menyedihkan kerana beliau menerima layanan yang buruk kerana ciri fizikal beliau seperti seorang Cina. Perbezaan sepatutnya menjadi titik tolak perkenalan, bukannya menjadi satu titik negatif untuk kita menindas dan bersikap mementingkan diri. 

Di samping itu, kita mestilah menghormati sesama sendiri walaupun berbeza budaya, bahasa, fahaman agama serta ideologi politik. Saya mendapati, kebanyakan generasi tua keturunan Cina di Penang sebenarnya berideologi politik nasionalis Cina mengikut parti Guomindang atau pun sekurang-kurangnya bersimpati dengan pertubuhan itu. Mereka bukan pengikut fahaman Komunis. Saya pernah terdengar perbualan seorang Melayu yang kelihatan seperti seorang India Muslim di CIMB Bank di USM. Saya agak mungkin dia orang negeri Perak. Di sebelahnya, seorang pelajar phd dari China. Pelajar itu bersembang mesra dengan lelaki Melayu itu selepas dia memperkenal dirinya sebagai seorang Muslim (etnik Hui). Selepas itu, lelaki itu terus memberikan komen negatif apabila pelajar itu bertanya mengenai sekolah jenis aliran Cina. Saya boleh melihat raut sedih di wajah calon phd Muslim dari China itu. Saya kenal pelajar itu walaupun tidak pernah bertegur sapa. Walaupun etnik Hui di China bukan etnik Han (Cina), namun bahasa, keturunan dan budaya mereka,  adalah bersifat China.

Keadaan peranakan Arab lama di sini pun begitu. Kami mungkin terserap ke kebudayaan Melayu, Thailand, Myanmar atau kebudayaan Indonesia kerana nenek moyang kami berada di rantau tersebut sebelum kurun ke-19 M. Kesetiaan kami kini dibentuk oleh sejarah tempat nenek moyang kami jatuh. Keturunan peranakan Arab yang lelaki mengikut adat boleh menikah dengan wanita bangsa lain atau bangsa sendiri. Sebaliknya, wanita kami dilarang menikah lelaki bangsa lain walaupun seagama. Begitulah adat kami seperti yang disebut oleh orang-orang tua. Datuk sebelah bapa saya sendiri pun berkahwin dengan saudara-mara sendiri seperti sepupu dan cuma nenek saya saja bukan dalam kalangan keluarga. Datuk saya bernikah dengan nenek saya selepas bercerai dengan isteri pertama beliau, sepupu sebangsa. Seperti etnik Hui, saya pun menghadapi masalah kerana cara fikir saya berbeza dan pergaulan saya juga berbeza dengan cara rakyat berbangsa Melayu. Bapa saya didaftar sebagai bangsa Melayu pada 1948 mengikut sistem negara-bangsa oleh rumah pasung British kerana negeri Kedah cuma negeri naungan empayar British. Cuba rujuk surat beranak datuk dan nenek anda yang lahir pada 1930-an? Bezakan bahagian bangsa/kerakyatan mereka yang dari Pulau Pinang (negeri Selat) dengan negeri-negeri Melayu "tidak bersekutu"? Kami cuma mengetahui hal keturunan menerusi orang-orang tua yang membaca nama datuk-datuk. Manakala saya sendiri meminta bantuan dari India dan Pakistan untuk mengesan nenek-nenek moyang. 

Etnik Peranakan Arab sudah berada di beberapa rantau di Malaysia, Thailand, Myanmar dan Indonesia semenjak beberapa abad sebelum kedatangan British dan Belanda. Dalam awal kurun ke-19 M pun masih terdapat orang Arab yang berhijrah ke sini dari Mesir, Yaman, Madinah dan Mekah. Mereka dipandang oleh kami sebagai pendatang baru. Terdapat beberapa gelombang kemasukan sehingga terdapat juga kerabat diraja serta keturunan menteri-menteri yang berkahwin dengan etnik Arab. Sama seperti di Brunei, Serawak atau Indonesia, setengah keturunan Arab di negeri Kedah pun menerima gelaran Wan dari pihak istana. Penggunaan gelaran seperti Syed itu masih baru di sini untuk merujuk orang Arab Peranakan keturunan Fatimah r.a dan Ali r.a. Kami biasa menyebut diri sebagai bani Hashim sahaja kerana mengikut keturunan sebelah lelaki. Bukan mengikut keturunan perempuan. Kebanyakan "Wan" Arab Peranakan menukar gelaran diri disebabkan bimbang salah faham kerana 'Wan" merupakan gelaran untuk mereka yang dilantik menjadi penghulu (bertindak seperti gabenor) wilayah-wilayah jajahan sultan. Biasanya, orang Arab dari Pakistan, Yaman, Iraq, Asia Tengah dan India. Golongan wanita saja yang digelar Syarifah. Kini, kami menolak sebarang gelaran disebabkan tiada masa untuk perkara-perkara leceh. Kakak sulung saya pun melanggar adat berkahwin dengan lelaki Melayu dari Perlis. Begitu juga kakak ketiga saya, berkahwin dengan lelaki keturunan India dari negeri kami sendiri.

Biografi Ringkas Imam Hu

Nama beliau 虎嵩山 Hu Songshan. Beliau menganggotai pertubuhan persaudaraan Cina Muslim (Yihewani). Nama Muslim beliau, Sa'aduddin. Bapa beliau adalah seorang Syeikh bagi cawangan tariqah Naqshabandi di China.

Walaupun berlatarbelakang Sufi, namun beliau tidak berminat dengan Tasawwuf. Beliau sendiri menghancurkan makam bapa beliau di mukin Tongxin, rantau autonomi Ningxia. Beliau berhaji di Mekah pada 1925, dan beliau langsung tak merasai kesatuan umat Islam disebabkan layanan perkauman oleh Muslim dari benua-benua lain. Jadi, selepas itu beliau pun berkeputusan untuk menyokong nasionalisme Cina di negara beliau selepas pulang. Bangsa Arab pun boleh jadi perkauman dan jika kita semua tidak meninggalkan sifat Taghut ini, maka kita pun gagal lah sebagai hamba Allah.

Imam Hu berhenti terus berkempen untuk negara Islam dan pemisahan diri dari China. Beliau berkempen pula untuk China bersatu dan kukuh. Beliau melihat etnik Hui (Muslim Peranakan) dan etnik Han (Cina) turut mengalami layanan yang sama serta dipandang hina oleh orang asing. Beliau pun bersama dengan parti Guomindang membawa penduduk pelbagai etnik di China untuk bersatu. Beginilah orang Cina dan yang berbahasa ibunda Cina tanpa mengira agama di seluruh dunia bersatu secara politik dan sosial pada awal abad ke-19 M.

Imam Hu menentang imperialisme asing di China serta menentang penjajahan regim tentera Jepun di China dalam perang Sino-Jepun 1937. Beliau mengeluarkan fatwa supaya bendera Republik China diberi penghormatan setiap kali selesai solat Subuh ketika itu. Beliau berkhutbah bahawa mencintai watan (China) itu sebahagian daripada iman.

Yang menarik untuk disoroti pada diri tokoh ini adalah beliau menolak penglibatan pengaruh asing di China serta mempromosi pendidikan untuk semua. Beliau menyuruh pelajar-pelajar Muslim supaya jangan memandang rendah bahasa Cina. Sebelum itu, pelajar Muslim cuma mengaji Quran dan belajar bahasa Arab saja di madrasah mereka. Beliau membuat penambahan subjek-subjek lain lagi seperti matematik, bahasa asing dan sains moden. Beliau turut berusaha menterjemah teks-teks mengenai Islam ke bahasa Cina.

- 馬天寧 

Ma Tianning, 18 Jun 2011, hari Sabtu.